भाँडाकुटी (कविता)

• तीर्थ प्रसाईं
• ०९-कार्तिक-२०७८ ३:५६ am

हो,म भाँडाकुटी खेलिरहेको थिएँ तिमीसँग,एकाकार, निमग्न,त्यहाँ कुनै नियम थिएन,मेरो मनले चाहेको स्वतन्त्र नियम बाहेक,तिमी पानी लिएर आउँथ्यौ,म केही खान दिन्थें तिमीलाई,तिमी हात धुन पानी हालिदिन्थ्यौ,अ प्यान्टोमाइम विदआउट अ रुल,हामी एक अर्काको अभिनयमा हाँस्थ्यौँ,निश्चल अभिनय,कि अभिनय के हो पनि हामीलाई थाहा थिएन,रछिटै यस्तो भयो,कितिमीले अचानक खेलको नियम सोध्यौ!**मलाई रुलको बारेमा केही थाहा थिएन,तिमीलाई पनि रुलको बारेमा केही थाहा थिएन,म त सोच्थेँ,बस, खेलमा हराऊँ,मेटिदिऔँ आफूलाई,समाहित गरिदिऔँ आफूलाई,चुपचाप होम गरिदिऔँ सबै भुलेर,तिलस्मी संसारमा!किखेलले आफैं नियम भेटोस्,तर खै के भयो,एकपटक तिमी पानी लिएर आयौ,मबेला बेला चरा उँडेको असहाय भएर हेर्नु बाहेक,खेलमा उत्तिकै डुबिरहेको थिएँ,तिमीले अचानक खेलको नियम सोध्यौ!**मैले तिम्रो ओठमा औँला राखेर चुप लगाउन सकिन,म अझै खेलमा एकाकार थिएँ,मलाई रुल ल्याएर खेल बिगारेको मन पर्दैनथ्यो,तिमीलाई खेलले आफैँ नियम भेटेको सैह्य भएन,हुन सक्छ,मेरो बाल सुलभ एकाग्रताबाट तिमी डरायौ,मेरो निमग्नता तिमीलाई बिझ्यो,र ततिमीले खेलको तन्द्राबाट बिउँतिन,धक्का लगाएकी थियौ!**खै के भयो तिमी पानी लिन गएको बेला,तिमी फर्केर आयौ,अनितिमीले अचानक खेलको नियम सोध्यौ! (२०७८-०७-०९)